Wagi i miary

Opis zwierzęcia

Płochacz pokrzywnica (Prunella modularis) to mały, niepozorny ptak, którego uroda nie rzuca się w oczy na pierwszy rzut, lecz jego zachowanie i zwyczaje czynią go fascynującym obiektem obserwacji dla ornitologów i miłośników przyrody. Cechuje go stosunkowo skromne upierzenie, dominują w nim odcienie szarości i brązu, co doskonale maskuje go wśród jego naturalnych siedlisk – gęstych zarośli, lasów liściastych i mieszanych, a także w ogrodach i parkach.
Długość ciała płochacza pokrzywnicy wynosi około 14 cm, a rozpiętość skrzydeł oscyluje w granicach 19-21 cm. Samice są nieco mniejsze i lżejsze od samców, lecz różnice te są na tyle subtelne, że trudno je dostrzec gołym okiem. Ptak ten charakteryzuje się krótkim, ale silnym dziobem, który jest przystosowany do zjadania nasion, owadów i małych bezkręgowców.
Zachowanie płochacza pokrzywnicy jest typowe dla ptaków z rodziny płochaczy. Są to ptaki terytorialne, szczególnie w okresie lęgowym, kiedy to samiec broni swojego obszaru przed intruzami. Ich śpiew jest melodyjny, ale niezbyt głośny, często wykonywany z ukrycia w gęstej roślinności, co sprawia, że płochacz pokrzywnica jest częściej słyszany niż widziany.
Okres lęgowy płochacza pokrzywnicy przypada na wiosnę i wczesne lato. Gniazdo, zbudowane przez samicę, ukryte jest na ziemi wśród gęstej roślinności lub pod osłoną krzewów. Samica składa od 4 do 6 jaj, które następnie wysiaduje przez około dwa tygodnie. Młode są karmione przez obydwoje rodziców i opuszczają gniazdo po około 14 dniach od wyklucia, choć pozostają w pobliżu i są nadal zależne od rodziców przez pewien czas.
Płochacz pokrzywnica jest ptakiem osiadłym lub częściowo wędrownym, w zależności od regionu. W większości swojego zasięgu, który rozciąga się przez Europę i zachodnią Azję, ptaki te pozostają na swoich terytoriach przez cały rok. Jednak populacje zamieszkujące najbardziej północne i wschodnie obszary mogą migrować na krótsze dystanse w poszukiwaniu lepszych warunków życia w okresie zimowym.
Płochacz pokrzywnica, mimo swojego szerokiego zasięgu i stosunkowo licznej populacji, stoi przed wyzwaniami związanymi z utratą naturalnych siedlisk. Urbanizacja, intensyfikacja rolnictwa i zmiany w zarządzaniu lasami przyczyniają się do zmniejszenia dostępnych terenów lęgowych i żerowisk. Ochrona naturalnych siedlisk, w tym zachowanie starych lasów liściastych i zarośli, jest kluczowa dla zachowania tej ciekawej i ważnej części bioróżnorodności naszego środowiska.