Wagi i miary

Dane biologiczne

Status zagrożenia

Opis zwierzęcia

Homar europejski, znany również pod nazwą naukową Homarus gammarus, jest fascynującym skorupiakiem morskim, który zamieszkuje wody przybrzeżne Europy, od Morza Północnego aż po Morze Śródziemne. Jego obecność jest szczególnie zauważalna wzdłuż skalistych podłoży, gdzie może znaleźć schronienie i obfite źródła pożywienia. Homar europejski jest cenionym przysmakiem, co sprawia, że jest obiektem intensywnych działań rybackich, co niestety przyczynia się do jego coraz mniejszej populacji w niektórych rejonach.
Charakterystyczne cechy fizyczne homara europejskiego obejmują ciemnoniebieski, a czasem prawie czarny kolor karapaksu z delikatnymi plamami i wzorami, które mogą się różnić między osobnikami. Jego ciało składa się z dwóch głównych części: głowotułowia oraz odwłoka, które są połączone elastycznym stawem. Homar posiada także dwie nierówne, potężne szczypce; jedna z nich jest większa i służy do miażdżenia, podczas gdy druga, mniejsza, jest przystosowana do chwytania i cięcia. Oczy homara są umieszczone na ruchomych trzonkach, co pozwala mu na szeroki zakres widzenia, a jego długie anteny służą jako narządy dotyku i węchu, pomagając w poszukiwaniu pożywienia i nawigacji.
Dorosłe osobniki mogą osiągać znaczne rozmiary, niekiedy długość ciała (bez czułków) przekracza 60 cm, a ich masa może wynosić nawet 5-6 kg, choć typowe są mniejsze rozmiary. Homary europejskie prowadzą dość samotniczy tryb życia, zajmując indywidualne terytoria, które zaznaczają i bronią przed intruzami. Są zwierzętami długowiecznymi; wiek niektórych osobników może przekraczać 50 lat, co czyni je jednymi z najdłużej żyjących skorupiaków.
Żywienie homara europejskiego jest wszechstronne, obejmuje zarówno martwe organiczne resztki, jak i żywe organizmy. Jego dieta składa się głównie z mniejszych skorupiaków, mięczaków, a czasem małych ryb, które homar jest w stanie zapolować dzięki swoim potężnym szczypcom.
Rozmnażanie homara europejskiego jest złożonym procesem, który zaczyna się od tańca godowego, podczas którego samiec przygotowuje i broni nory, do której zaprasza samicę. Po zapłodnieniu samica nosi jaja przyklejone do swoich pleopodów przez kilka miesięcy, aż do wyklucia larw, które początkowo prowadzą pelagiczny tryb życia, zanim osiądą na dnie i zaczną dorastać.
Ochrona homara europejskiego stała się przedmiotem międzynarodowego zainteresowania, co zaowocowało wprowadzeniem szeregu środków regulacyjnych, takich jak okresy ochronne, minimalne wymiary połowowe, a także zakładanie rezerwatów morskich, mających na celu ochronę ich siedlisk oraz promowanie zrównoważonego rybołówstwa. Pomimo tych wysiłków, homar europejski wciąż stoi przed wieloma wyzwaniami, w tym zmianami klimatu, zanieczyszczeniem środowiska morskiego oraz nielegalnym połowem, co wymaga dalszych działań w celu zapewnienia jego przetrwania dla przyszłych pokoleń.