Wagi i miary

Status zagrożenia

Opis zwierzęcia

Kowal bezskrzydły (Pyrrhocoris apterus), znany również jako kowalik, kowal pospolity czy żarłoczka aptera, jest owadem z rodziny kowalowatych (Pyrrhocoridae), szeroko rozpowszechnionym w Europie, północnej Afryce oraz w Azji aż po wschodnią Syberię. Ten charakterystyczny, mały owad jest łatwo rozpoznawalny dzięki swojemu wyrazistemu ubarwieniu i specyficznemu zachowaniu.

Kowal bezskrzydły osiąga długość ciała od 9 do 11 mm. Jego ciało jest stosunkowo płaskie, o wydłużonym kształcie. Charakterystyczne dla tego gatunku są intensywne, czerwone plamy na czarnym tle, które pokrywają jego ciało, zwłaszcza przedplecze i półpokrywy. Uwagę przyciągają również czarne plamy i linie, które nadają owadowi unikalny wygląd. Kowal bezskrzydły, jak sama nazwa wskazuje, jest owadem, który zazwyczaj nie posiada zdolności do lotu, choć niektóre osobniki mogą mieć skrzydła w pełni rozwinięte, są one jednak rzadkość i rzadko używane.

Zwyczaje kowala bezskrzydłego są równie interesujące, co jego wygląd. Owady te są stadne, co oznacza, że często spotyka się je w dużych grupach, szczególnie na nasłonecznionych obszarach, gdzie mogą czerpać energię ze słońca. Są one wszystkożerne, ale głównie odżywiają się martwą materią organiczną i nasionami roślin, szczególnie lipy i malwy, które są ich ulubionymi pokarmami. Kowale bezskrzydłe odgrywają ważną rolę w ekosystemach, ponieważ przyczyniają się do rozkładu materii organicznej i mogą wpływać na populacje innych owadów i roślin.

Rozmnażanie kowali bezskrzydłych ma miejsce wiosną i latem. Samica składa jaja w ziemi lub w szczelinach kory drzew, z których po pewnym czasie wykluwają się larwy. Te młode owady przechodzą przez kilka stadiów rozwojowych (zwanych instarami), zanim osiągną dojrzałość. Interesujące jest, że kowale bezskrzydłe wykazują troskę o potomstwo, co jest stosunkowo rzadkie wśród owadów.

Kowal bezskrzydły, mimo swojej obfitości i łatwości obserwacji, jest owadem, który nadal fascynuje entomologów i miłośników natury. Jego wyraziste kolory, stadne zachowanie i znaczenie w ekosystemach sprawiają, że jest to gatunek godny uwagi i dalszych badań.