Opis zwierzęcia

Biegus morski (Calidris maritima), znany również jako szlamnik morski, jest małym ptakiem wędrownym z rodziny bekasowatych. Charakteryzuje się niezwykłą zdolnością do długodystansowych przelotów, pokonując tysiące kilometrów między swoimi terenami lęgowymi a zimowiskami. W Polsce pojawia się rzadko, głównie podczas przelotów wiosennych i jesiennych.

Wygląd biegusa morskiego jest typowy dla ptaków z rodziny bekasowatych. Długość ciała wynosi około 20-23 cm, a rozpiętość skrzydeł osiąga 38-41 cm. W upierzeniu lęgowym wierzch ciała jest ciemny z rdzawymi i złotymi plamami, co stanowi doskonałe maskowanie na tundrowych terenach lęgowych. Spód ciała jest biały z ciemnymi plamami i pasami na piersi i bokach. W upierzeniu spoczynkowym dominuje szarość z mniej wyraźnymi plamami. Charakterystyczną cechą jest krótki, prosty dziób oraz stosunkowo długie, zielonkawe nogi.

Biegus morski jest ptakiem wędrownym, którego tereny lęgowe znajdują się w chłodnych regionach arktycznych, na północnych obszarach Kanady, Grenlandii, Svalbardu oraz północnej Rosji. Zimowiska tych ptaków rozciągają się wzdłuż atlantyckich wybrzeży Europy, aż po zachodnią Afrykę, oraz wzdłuż wschodnich wybrzeży Ameryki Północnej aż po południową część kontynentu.

Zachowania lęgowe biegusa morskiego są typowe dla ptaków tundry. Gniazdo to prosta zagłębienie w ziemi, wyściełane roślinnością. Samica składa zazwyczaj 3-4 jaja, które są wysiadywane przez okres około 21 dni. Młode są zagniazdownikami – opuszczają gniazdo niedługo po wykluciu, lecz przez pierwsze tygodnie życia są karmione przez rodziców.

Dieta biegusa morskiego składa się głównie z małych bezkręgowców, takich jak owady, ich larwy, małe mięczaki i skorupiaki, które zbiera z powierzchni ziemi lub z płytkich wód. Jego sposób żerowania jest charakterystyczny – szybkie bieganie pośród morskich wybrzeży lub tundry, zatrzymywanie się, by zbadać teren, a następnie szybkie chwytanie zdobyczy.

Biegus morski, pomimo że nie jest gatunkiem zagrożonym, stoi w obliczu wielu wyzwań związanych z ochroną jego siedlisk zarówno na terenach lęgowych, jak i zimowisk. Zmiany klimatyczne, degradacja siedlisk oraz zanieczyszczenie środowiska stanowią główne zagrożenia dla tego gatunku. Ochrona jego naturalnych habitatu jest kluczowa dla zachowania populacji biegusa morskiego.